The ADHD-files

Het wordt tijd dat ik nog eens in deze blog schrijf. Ik verloor lange tijd de moed en zwalpte door de golven van mijn hersenen. Af en toe klampte ik me vast aan een vlot, kroop erop en bevond me in een rustige zee. Ik heb vandaag 20 mg (MR) Rilatine genomen maar ik wil er vanaf. Na 7 jaar sta ik steeds verder af van wie ik ben. Heeft het me vooruitgeholpen? Dat is een goede vraag. Ja en nee. Rilatine heeft een zekere rust bij me teweeg gebracht maar dat is nu over. Ik heb verschillende inzichten gekregen, dat is waar. Ik ben iets meer georganiseerd geworden, maar heeft het me veel opgeleverd? Ik word een grijze muis. Ik val niet meer op. Mijn angsten komen terug. Ik zit in een Rilatine gevangenis. Dit is niet wie ik ben, dit is wie de mensen willen dat ik ben. Moet ik echt dan blijven tegemoetkomen aan de wensen van de mensen? En willen ze dat eigenlijk wel echt, want de vrolijke, creatieve, enthousiaste van ambitie bruisende Kristiane is nog een schim van zichzelf. Zo zie ik het. Ik ...

Het kan best zijn dat ADHD een modewoord is maar dat bombardeert degene die het woord in de mond neemt niet meteen tot een "fashion victim". Een term als ADHD gebruik je niet om in te zijn. Degene die waarlijk denkt dat hij aan deze 'stoornis' lijdt,wil niet modieus zijn. Alles in zijn leven is hoogstwaarschijnlijk misgelopen, op een moment dat het goed moest gaan. Uiteraard kan je zeggen dat IEDEREEN dat wel eens meemaakt. Inderdaad, ja wél eens, maar niet de hele tijd. Stel dat je elke keer vol moed een project aanpakt. Alles gaat goed van A tot S en dan ineens heb je daar weer die valkuil, waar je van plan was om uit te blijven. Toch is ie er weer en je kan jezelf wel afschieten dat je die weer niet hebt gezien. Hij komt dan ook wanneer je het niet verwacht. Je denkt dat je alles onder controle hebt en concentreert je zo hard dat je nét daardoor onderuit gaat. Vergeet het dus maar hé, van S tot Z, je kan gewoon niet meer volgen. Dus: als je met iemand lacht die ver...

De laatste dagen heb ik minder Rilatine genomen. In plaats van 20 MR al een paar dagen 10 mg. Ik begin het te voelen. Ik heb vannacht zitten piekeren. Ik heb angst voor de toekomst. Ik begin weer te doemdenken. Ik heb niet goed geslapen. Sombere gedachten drongen binnen in mijn slaap. Ik probeer me vast te houden aan mijn doel, maar het is niet gemakkelijk. Negatieve berichten overspoelen de media en laat dat nu net de branche zijn waarin ik opnieuw aan de slag wil. Al zegt een leraar van ons dat op journalistiek geen houdbaarheidsdatum staat qua leeftijd maar ik ben ondertussen 40. Op tv zal ik misschien niet meer moeten komen, maar eventueel achter de schermen van het nieuws lijkt me wel een zeer aangename job die mij kan blijven prikkelen. Gebeten ben ik door het nieuws. Al maakt de recessie, die nu officieel is me wel wat droef. Zo is er momenteel op radio 1 een debat bezig over hoe moeilijk 40plussers aan werk geraken. Al sinds 2003 ben ik bezig een weg te banen naar de roem. Ik v...

Waar moet ik beginnen? Ik heb al even niet in deze blog geschreven. Misschien met de reactie van Ann. "Je rugzak zit vol met beperkende overtuigingen over jezelf" Ja, Ann, daar heb je gelijk in. En dat komt voor een groot deel door de omgevingsfactoren. Ik ben heel vaak beperkt geweest in mijn leven. Ik mocht niet piano spelen, geen ballet doen, geen muziekschool volgen, kortom elke droom werd in de kiem gesmoord. Vandaag wordt het er niet beter op. Mijn vader is gestorven op 23 juni. Het verlies van een persoon is voor mensen met ADHD sowieso een droevige zaak die me helemaal ondersteboven schudt. Mijn vader was een ongelukkig mens, niet in staat om zijn dromen waar te maken. Dat werkte hij helaas uit op zijn kinderen. Ik mag geen kwaad over de doden spreken, want dat is niet toegelaten. Maar mijn vader sukkelde de laatste vijf jaar erg met zijn gezondheid. Mijn moeder stond hem altijd bij. Mijn laatste gesprek met mijn vader was redelijk, een paar weken geleden. Maar er zij...

Vandaag is mijn deadline voor het maandblad Goedele. Ik heb genoeg tijd gekregen voor mijn artikel. Ik leed niet aan uitstelgedrag. Ik ben op tijd begonnen. Mijn artikel is voor 95 % klaar, maar de perfectionist in mij kan het niet loslaten. Ik had het erg moeilijk de laatste weken. drie weken geleden viel ik ten prooi aan een amandelonsteking, die mij twee weken teisterde. Dankzij antibiotica heeft men die in bedwang gekregen. Vorig weekend kon ik dan naar de opening van het MAS. na dat weekend, bespeurde ik twee rode plekjes op mijn been. Afgelopen dinsdag ging ik naar de dokter, om een stop uit mijn oor te verwijderen. Dat lukte niet meteen, dus ik moest gedurenden enkele dagen oordruppels nemen. Ik wees de dokter op mijn been. "Wat is dat?" vroeg ze. Nogal een onnozele vraag voor een dokter, lijkt me. Ik vroeg haar of ik er zalf mocht aan doen. "laat het maar zo, antwoordde ze. Vrijdag ging ik terug voor de oorstop. De rode opgezwollen vlekken, die steeds groter werd...

Het heeft geen zin om je "aandoening" te negeren. Het beste is dat je zo snel mogelijk weet wat je valkuilen en je sterktes zijn en dan aan je sterktes gaan werken. Verstoppen heeft geen zin, het kost veel te veel moeite en jij wordt er niet beter van! Sinds ik weet dat ik een artikel mag schrijven voor Goedele, heb ik een heel fijn gevoel. Mijn jarenlange research naar wat ADHD is en wat het bij mij allemaal teweeg heeft gebracht, blijkt eindelijk vruchten af te werpen. Mijn taak op aarde, ik denk dat ik het eindelijk weet, is naast schrijven, het taboe rond ADHD opheffen en er een positieve twist aan geven. ADHD hebben kan heel veel voordelen opleveren (naast een gratis abonnement voor de Lijn en een reductiekaart van 50 % bij de NMBS). Ik heb lange tijd gezwegen en ik zwijg nog als ik moet solliciteren, maar met een wrang gevoel. Mensen zouden beter blij zijn dat ze iemand met ADHD tegenkomen, want die persoon geeft hen de kans een andere kijk te krijgen op de wereld zoals...

Na grondig nagedacht te hebben, heb ik besloten om terug in deze blog te schrijven. Dankzij de praatgroep waar ik nu al trouw 7 maanden op rij naar toe ga, heb ik ook terug meer lezers en die wil ik uiteraard verblijden met een nieuwe post. Al is deze post niet echt happy news, het is van primordiaal belang dat mensen weten hoe moeilijk vrouwen met ADHD het wel hebben, zelfs veel moeilijker dan mannen met ADHD. Daar zijn vele redenen voor, onder andere de sociale rolverwachtingen waaraan een vrouw met ADHD moet voldoen, zorgen ervoor dat vrouwen met ADHD het niet onder de markt hebben, tenzij ze een liefhebbende partner hebben, die hun begrijpt en stimuleert waar en wanneer het nodig is. Zo zijn er echter ook vrouwen die misschien denken dat ze ADHD hebben maar er zogezegd geen last van hebben. Beste vrouwen, trap niet in die valkuil. Waarschijnlijk heb je een vals zelfbeeld gecreërd om te voldoen aan verwachtingen van de maatschappij. Vergeet echter niet dat er heel veel energie kruip...

Ik wou toch even reageren op hetgeen Arno VD Driessche op mijn blog heeft geschreven. Tuurlijk is het oneerlijk om iemand te beoordelen op hetgeen hij nog niet heeft kunnen bewijzen. En zeker op het gebied van concentratiestoornissen, want uiteindelijk heeft iedereen daar wel eens last van maar niet in de mate waar wij er last van hebben. Maar dat hangt er allemaal van af, want zolang we doen wat we GRAAG doen, is er geen probleem. Dan kunnen we ons zelfs hyperfocussen en meer bereiken dan andere "gewone" mensen die dikwijls maar één oplossing zien. Wij hebben de gave om met verscchillende oplossingen te komen aandraven. Helaas zijn dit vaak ideeën die door de grote massa helemaal niet aanvaard worden wegens te vreemd. Ik werd vorig weekend erg erg kwaad toen ik op een verjaardagsfeestje was en daar een oude vriend ontmoette. Iemand uit het uitgaansleven die zich volledig heeft herpakt en het nu vrij goed doet op professioneel gebied. Hij wordt zelfs gepromoveerd tot manager ...

Af en toe krijg ik toch positieve reacties op mijn blog, wat me doet twijfelen, misschien moet ik toch maar doorgaan met schrijven. Rilatine helpt, ik neem het op een regelmatige basis, sinds 2007. Ik heb therapie gevolgd en ik heb een beter zicht op mijn gedrag. Niet dat ik nu perfect ben. Ik vind nog steeds geen vaste job in de media en qua freelance journalistiek is het de laatste tijd ook noppes. Nochtans, men zegt: je moet kijken naar de kwaliteiten van een mens. (zegt Anissa Temsamani die zichzelf de politiek heeft ingelogen door haar diploma's wat up te boosten) Dit was naar aanleiding van de kwestie van een verliefde senator (Kim Geybels) die zich op sleeptouw liet nemen door haar verslaafde minnaar Bas Luyten en daardoor in een onfris al dan niet geënsceneerd drugszaakje kwam. Belachelijk zeg, al die politici mogen zich wel te plette zuipen, maar het kind mag nog niet eens in de buurt zijn van drugs of er wordt er al met ontslag gezwaaid. En wat een hypocrisie want iederee...

Ik zou eigenlijk deze blog van het net halen want om een job te vinden, moet ik verzwijgen dat ik ADHD heb, met andere woorden, ik moet liegen. Verzwijgen is een deel van de waarheid achterhouden en daarna mijn nieuwe werkgever voor een voldongen feit stellen. De crisis is al een tijdje volop bezig en in de journalistiek is er voorlopig geen werk voor mij, ontslagen vielen bij Sanoma enkele weken geleden, gelukkig maar 36 in plaats van 76, zoals men eerst meende. Nu, ik ben best bereid om te werken als adminstratief medewerker, receptioniste of secretaresse zolang het een afwisselende job is en men mij met respect behandelt. Ik heb al genoeg miserie meegemaakt in het verleden en dat allemaal door een neurologische aandoening waarvan ik verlost ben, dankzij de Rilatine. Maar wanneer krijg ik verdomme nog eens de kans om me te bewijzen? Ik heb geprobeerd me te vestigen in de journalistieke wereld, maar het is knokken, meer dan in andere sectoren en er moet terug meer dan brood op de plan...

Lange tijd niet geschreven. Toch niet op internet, wel in mijn notabookjes en mijn rode Moleskine agenda. Ik had er geen zin in, de gebeurtenissen van afgelopen maanden hebben pas nu een plaats gekregen. Het meegemaakte moest rijpen in mijn hoofd. Dieperliggende oorzaak is dat ik mijn impulsiviteit uit het verleden mij zodanig veel schade berokkende, dat ik nu extra uit mijn ogen kijk wat ik hierin schrijf. Want niet iedereen staat open voor mijn ideeën of denkt dat het geen zin heeft of zit met zijn eigen theorieke. Eigenlijk zijn ADHD'ers best wel eigenzinnige mensen die soms in hun eigen wereldje zitten en daardoor niet horen wat je te vertellen hebt. Ze willen wel hoor, ze bedoelen het niet slecht maar ondertussen dromen ze hun eigen leventje in gedachten, ze horen je wel maar leggen een connectie met hun eigen interpretatie. Ik besef dat ik in mijn strijd voor een beter leven voor elke AD(H)D'er redelijk alleen ben. Degenen die succesvol zijn, houden zich niet bezig met he...

op aanvraag heb ik mijn laatste post verwijderd. Ik mag niet praten over hoe een praatgroep in mekaar zit, toch niet die van Wilrijk, ik vind nochtans dat ik niets verkeerd doe maar ik voel hier nu toch even een grondige censuur Ik denk er even het mijne van en ga me bezighouden met mijn proefopdracht voor Feeling. Het kan misschien ook zijn dat hier negatieve dingen instaan over mijn ex en die zal ik nog wel eens grondig herlezen maar zo'n dingen horen nu eenmaal bij het leven. Moet echt dan alles hier positief verwoord worden? Zo hang ik een fake beeld op van mezelf en daar heb ik geen zin in Ik voel me gewoon danig teleurgesteld in bepaalde dingen en ik vind het mijn goed recht om daarover te schrijven

De praatgroep in Wilrijk heeft me lichtelijk gedeprimeerd. Eigenlijk zo erg dat ik me monddood voelde, de mond gesnoerd vooraleer ik maar iets kon zeggen. Toen ik zei dat ik een blog schreef en mijn Moleskine ter hand nam, trokken een paar mensen al de volgende conclusie: ze waren bang dat ik hun naam en hun beroep wou vernoemen in mijn tekst, ze waren bang om hun job te verliezen. Ze willen er niet voor uit komen. Alle begrip heb ik voor deze visie, voor degenen die een job hebben. Maar verder is het gewoon zielig dat de mentaliteit in België zodanig is, dat je je moet verstoppen in de massa en niet mag tonen wie je bent! De eerste stap in het groeien is de aanvaarding van je ADHD-ik. Hoe kan je dat ooit aanvaarden als je verstoppertje moet blijven spelen? Goed, ik ben bereid af en toe mijn mond te houden bij sollicitaties maar het is toch erg, dat je dan een tewerkstellingsnummer krijgt en dat de werkgever nog niets eens kan genieten van het fiscale voordeel? Een dringende mentalitei...

Naar verluidt krijgen we een verslagje van de hele avond, maar de schrijfster in mij kon het niet laten om in haar gloednieuwe Moleskine agenda al wat punten te noteren. En gehyperfocust dat ik was. Toch kon ik het niet laten mijn omgeving te scannen, al heb ik dat in dit geval bewust gedaan. Ook al is het een kenmerk, als je dat bewust gebruikt, kan het echt een voordeel zijn. Ongeveer dertien man waren aanwezig, drie vrouwen (waaronder ik) en tien mannen. De spreekster is een vrouw en Ann, die achter de boekentafel zit ook dus (de naam doet het al vermoeden) en nog een dame wiens naam ik niet weet. De inleiding gebeurt door Fred , een kwieke 64-jarige man die zelf ADHD heeft, nooit TV kijkt en tot in de nacht zit te schrijven. Die nachtraverij heb ik gisteren opgepikt want ik was tot 2 u wakker. Niet om hierover te schrijven, neen ik had ongelooflijke honger (ik at risotto en pannenkoeken, tot mijn schaamte in omgekeerde volgorde maar niet gemengd:)). Dan Dr Phillen, want ik ben ver...

Aandacht Lier organiseerde gisterenavond een presentatie over ADHD en werk met als spreekster Gil Borms van de vereniging Zit Stil. Het was voor mij de eerste keer dat ik naar zo een praatgroep ging. Een positieve stap in de aanvaarding van mijn persoontje. Met dank aan neuropyschiater Werner Van Den Bergh, die mij hiervan op de hoogte stelde. Het was geen sinecure om er te geraken zonder auto, maar ik had het allemaal goed uitgekiend, dankzij de hulp van mijn geweldige moeder, wiens liefde ik zo hard nodig heb en zij de mijne ook. Mijn moeke is 75, maar nog steeds een gedreven vrouw, ondanks alle miserie die ze heeft meegemaakt, ze waakt nog steeds over mij alsof ik een klein vogeltje ben, maar met het nodige respect voor mijn volwassenheid. Gisteren bracht ik zoals gewoonlijk, na een stiekeme ontmoeting met mijn moeder (mijn vader wil al zeven jaar niet met mij spreken, dit is nog maar eens een bewijs van hoe onze relaties verstoord kunnen worden) een bezoekje aan mijn zus, alwaar ik...

kan dit doen door een EEG te laten nemen bij Werner Van Den Bergh uit Leuven. Gewone testen zijn niet genoeg omdat er zoveel verschillende gevallen zijn en je idd niet iedereen over dezelfde kam kan scheren. Zoals ik al zei, maar ik doe dit om het mijn lezers gemakkelijk te maken, een EEG kost 275 euro en je krijgt er 215 euro van terug ADHD, ik citeer een stukje uit Werners' boek, gaat gepaard met andere gedragsstoornissen oppositionele gedragsstoornis (40%) gedragstoornis als voorloper van antisociale persoonlijkheidsstoornis (15%) angststoornis (25%) depressie (30%) bipolaire stemmingsstoornis (manisch-depressieve stoornis) (15%) verslavingen (15 % - 50% ticstoornissen (7%) specifieke leerstoornissen zoals dyslexie (20%) premenstruele dysfore stoornis borderline persoonlijkheidsstoornis slaapstoornissen autisme spectrum stoornis niet-verbale leerstoornis Een EEG geeft inzicht van wat er fout loopt in de organisatie van het functioneren van de hersenen en neurofeedback, een alter...

Dat is een goede quote die ik kreeg van mijn neuropsychiater met wie ik vorige week had afgesproken. We hebben zitten brainstormen over een schitterend idee waarover ik nu niet uitweid want ik herinner me dat mensen altijd gaan lopen met goede voorstellen, al is het in dit geval zo een unicum en hebben hij en ik al besloten om samen te werken, dus misschien is het toch niet erg dat ik het hier spui Ik zal er eens over nadenken, geen impulsief gedrag! men wil wel maar men kan niet, dat heeft te maken met het feit dat wij ADHD'ers soms slaaf zijn van ons falende neurologisch systeem. Let wel, sinds ik Rilatine neem, heb ik daar geen last meer van. Ok, het werkt wel uit na 8 u maar ik zorg er wel voor dat ik binnen die 8 u alles geregeld heb wat ik moet regelen. Mijn organisatievermogen, het leggen van een waaierverband lijkt wel met 50 procent toegenomen, ongelooflijk! Men denkt dat elke mens een vrije wil heeft, wel bij ons is dit niet zo, als ons netwerk faalt, dan gaat het gewoon ...

is dat ik al vijf bladzijden had geschreven over de expo van de geweldige ontwerpster Veronique Branquinho en dat daarna mijn pc is gecrashed en dat ik daarna niet onmiddellijk tijd had (figuratie Loft op 16 maart 2008) dat ik na de zware dag maar een heerlijke dag, heel ziek ben geworden. Mijn griep was al een week aan het sluimeren en zondag is die helemaal geëxplodeerd. En nu ben ik terug in het land der levenden, terwijl die arme Claus denkt dat hij nergens is. Neen, Hugo, je bent hier, ik weet het, wie is het anders die mij die herboren inspiratie ingeeft? Maar ik ben wel fier dat ik mijn artikel van Veronique bijna af had en dat ik zodadelijk doe moed ga hervinden om het opnieuw te schrijven én af te maken. Ja, mensen, knoop dit goed in uw oren, ik begin aan dingen en ik kan ze beëindigen. Jammer genoeg bestaan er nog heel wat misverstanden daarover en is er nog altijd een vriendin (ze heeft zich verontschuldigd) die tegen andere mensen vertelt dat ik dit niet kan. Ach ja, het ki...

Ik haat mensen die alles steeds opnieuw zeggen ook al zeg je je hebt het al honderd keer gezegd, ze blijven het zeggen Ook, misschien heeft hij ADHD maar ik let nu op mijn woorden, ik zeg dingen niet opnieuw, tot treurens toe. Ik weet dat ik in het verleden wel veel over Alexander heb gesproken, maar die gast is nu voorgoed verleden tijd, een schoon beeleke met niets dan ellende achter, niets dan duisternis. Een gast die men zou moeten opsluiten. Hij heeft geprobeerd mijn goede romantische ziel te vernietigen met zijn voze spelletjes die ik helaas toen toeliet simpelweg omdat mijn grenzen waren vervaagd en ik niet meer wist wat goed of slecht voor me was Maar dat weet ik nu wel! Mijn therapeut heeft gezegd dat ik mijn grenzen moet bewaken en dat doe ik. Mèt respect voor anderen, zal ik toch mijn grenzen stellen en dit doe ik kordaat, om het maar te zeggen met de woorden van die klote ex Het is te nemen of te laten. Meer dan ooit zal ik snel beslissen wie in mijn leven een positief aand...

Vrijdag 29 februari, als ik terugblik op deze dag (gisteren) besluit ik dat ik tevreden mag zijn over mijn steeds groter wordende organisatievermogen. Om kwart na zeven was ik al uit de veren om vervolgens in mijn dagelijkse ochtendbad te duiken. Zoals gewoonlijk richten mijn nog onwakkere ogen zich naar het opkomende licht dat door de glazen koepel boven me valt. Ik bedenk hoe moeilijk het is om een betere badkamer te vinden dan deze, met een goudkleurig plafond dat nog steeds geen opfrissing behoeft. De prijs die ik nu betaal, kan ik nog net aan. Tien jaar slijt ik al in dit appartementje en meestal voel ik me hier opperbest. Als de buurman en zijn companen me niet teveel lastig vallen. Ik neem één van de tijdschriften ter hand, die altijd naast mijn bad liggen: Story, TV-Familie. Dit met het oog op de toekomst, omdat ik daar misschie dan ooit aan de slag kan. Mijn lieve zus houdt deze blaadjes voor me bij. Al sinds ik kon lezen, volg ik de ontwikkelingen van de koningshuizen en aant...