Minderen met Rilatine voor de liefde

 Ik neem al geruime tijd Rilatine. Toen ik de diagnose in 2007 kreeg, was ik al een tijdje bezig. Ik denk dat ik ondertussen dus 20 jaar Rilatine neem. 

Het heeft me jaren gekost om op de juiste dosis te komen. Als je die niet neemt, dan kunnen de rebounds zo heftig zijn, wanneer het pilletje uitwerkt. Dan kreeg ik dips en moodswings en alsnog suikercravings. Dat van die suikercravings heb ik onlangs ontdekt. 

Ik heb nu vier Rilatine vrije weekends achter de rug. In de ogen van mijn geliefde is dat een zeer succesvolle onderneming geweest tot nu toe, want we komen beter overeen. Er is meer hartsverbondenheid. Dat klopt, maar er zijn toch wel andere zaken die ook aandacht verdienen.

Het is niet allemaal rozengeur en maneschijn. De Rilatine scheert de toppen van mijn emoties en dat is niet zo fijn als je probeert te schrijven over emoties. Er ligt sneeuw op en ze krijgen weinig ademruimte, maar dat betekent niet dat ze er niet zijn. Ze zijn er wel, alleen kan ik ze niet externaliseren. En als ze de pil uitwerkt, dan kunnen ze naar buiten komen. Sommige dingen bewerkstelligen het naar buiten brengen; bijvoorbeeld alcohol. Een glaasje cava zorgt ervoor dat ik aan "oversharing" doe, wat geen probleem is wanneer mensen het beste met je voor hebben, problematisch wanneer dit niet zo is want "everything you say, can and will be used against you."

Mijn eerste weekend zonder Rilatine, was in de ogen van mijn geliefde heerlijk. Het was een zondag, ik was nog mak als een lammetje omdat we heerlijk intiem waren geweest de dag ervoor en de endorfines stroomden nog door mijn lijf. Ik was bij hem, wat betekende dat ik niets hoef te doen (hij gruwt van mijn afwaspraktijken, in zijn ogen kan ik niet afwassen. Doordat ik al zoveel opmerkingen heb gekregen daarover, waag ik het niet meer om een tas vast te pakken. Ik van mijn kant vind het dan weer ergerlijk als hij restjes koffie of thee laat staan, want hoe kan je nu degelijk afwassen als die vloeistof zo lang inwerkt? Anyway, het was zeker gezellig. Hij vond me heel rustig. Als hij in mijn hoofd had kunnen kijken, dan had hij kunnen zien dat er watten in zaten. Die maandag ging ik naar mijn huisdokter. Zij volgt me al jaren op en keek de situatie met lede ogen. Zij herinnert zich nog hoe vaak ik in al die jaren probeerde te stoppen en hoe vaak die pogingen zijn uitgelopen op een sisser. Wat me wel lukte is dat ik geminderd was. Ik ben op een gegeven moment van 20 MR naar 10 MR gegaan (van 2016 tot 2019) en in 2022 toen ik mijn geliefde ontmoette, zat ik zelfs op 5 MR. Ik ben terug meer gaan nemen, omdat mijn lief ook zeer chaotisch kon zijn en dit zo confronterend was, dat het voor een domino-effect zorgde en ik er redelijk overstuur van werd om niet alleen mijn chaos te beheersen, maar ook nog eens die van hem. Ik kan ondertussen een kortverhaal schrijven over zijn perikelen met sleutels, autosleutels en huissleutels. 

Mijn tweede weekend was ook nog vrij geslaagd. Ik maakte me vooral zorgen omdat ik zo moe was en amper uit mijn bed kon komen. Ik leef op een totaal ander ritme, zeer traag, want mijn hersenen werken met vertraging. Zelfs mijn horloge deed mee, viel ineens stil. Niet echt handig als je ergens moet zijn, maar dat was niet het geval. Ik moest gelukkig nergens zijn en ik kon ook niet vooruit kijken. Het was alsof er een grote leegte was. 

Mijn derde weekend overheerste de grote boosheid. Ik was dit weekend zonder mijn lief en ik dreigde tegenover hem dat ik terug Rilatine zou nemen, want ik zou hem toch niet zien en ik deed dit wel voor hem, omdat hij wel van mij houdt, maar niet van mijn Rilatine. We waren donderdagavond naar een praatgroep geweest naar Aandacht vzw met als thema "ADHD en comorbide stoornissen zoals slaapproblemen, verslavingsproblematiek, burn out, angsten...Hij vond dat zo confronterend dat hij er niet goed van was. Vrijdag vertrok hij ineens, zonder boe of ba en ik werd boos. We kregen ruzie en hij trapte het af. Ik moest zaterdag alleen naar mijn moeder om haar pre-verjaardagsdiner te vieren, en ik nam dan zijn maaltijd maar mee naar huis. Zo heb ik dat weekend twee dagen op een rij aardappelgratin met witloof en varkenshaasje gegeten. Zondagavond ben ik naar een optreden van Chantal Acda geweest met een vriendin en haar lief. Daar maakte ik het goed met een vriendin waarmee ik gebroken had. Het was allemaal heel plezant, ik was in de wind door de cava en ik was blij dat ik op een gegeven moment cola begon te drinken, om dan min of meer nuchter thuis te komen. De maandag daarop was ik misselijk, Rilatine werkt op de spijsvertering. Maar het is geen speed voor mij, het geeft rust in mijn hoofd en geeft me een houvast om zaken af te maken. 

Mijn vierde weekend was in het gezelschap van mijn geliefde. Ik was weeral doodmoe en ik kon amper uit mijn bed geraken. Slapen en nog eens slapen, op het ritme van elkaar. Met de hond gaan wandelen, voor de kat zorgen, lezen en eten, het was een zeer rustig weekend. Dat was ok, want Toby (woef) is aan het herstellen van een verkoudheid en heeft veel liefde en zorg nodig. Tenslotte is deze hond al 15 jaar en twee maanden oud, we proberen hem zo gezond mogelijk te houden en zo vaak mogelijk met hem te wandelen. 

Maandag was een ramp. Ik had hoofdpijn, voelde me misselijk. Ik moest om 13 u op de Kinderboerderij zijn en alhoewel ik dat best leuk vind om daar onthaalvrijwilliger te zijn, ik was al een maand uit het ritme door de tijdelijke sluiting. Ik was aan het bingewatchen op VRT Max, de serie "Normal People" naar het gelijknamige boek van de Britse successchrijfster Sally Rooney. Ik probeer gelijktijdig het boek te lezen, maar dan toch besloten om eerst de serie uit te kijken. Ik wil liever de serie uitkijken, maar ik besluit dan toch te gaan, want de geitjes hebben hun beschermster nodig en dat ben ik dus. Ik kom buiten en ik bespeur nergens mijn fiets; help! Toch weer niet gestolen? Ik pijnig mijn hersenen, want ik heb weer hoofdpijn, maar het voelt alsof ik geen geheugen heb. Ik bedenk mezelf dat mijn fiets misschien nog aan het station staat...Op weg naar het station ga ik de gebeurtenissen van de afgelopen week na, zonder onmiddellijk mijn Google agenda te raadplegen. Wanneer heb ik het laatste mijn fiets gebruikt? Wanneer ik uit de tram stap, gaat er mij een licht op. 

Ik ben afgelopen donderdag met de ezels gaan wandelen. Deze keer met een lieve kleine dikke Shetlander, Polleke genaamd. Er zijn drie ezels en twee mini-paardjes die elke donderdag mee op wandeling mogen onder supervisie van een kleine dame op leeftijd, die streng toeziet dat we de regels volgen. Ik had gehoopt om met Phien te mogen wandelen, maar dat mocht niet: ik was te los geweest en nu was Phien aan het veranderen en dat mocht niet! Ik wil er nog even bij zetten dat dit nieuws zeer hard binnen kwam, want ik was ervan overtuigd dat Phien en ik het heel goed deden. Maar de vrouw zei "neen, want vorige keer duwde Phien je bijna in de beek." Iets wat ik me niet kon herinneren. Maar goed, ik dwaal af, typisch ADHD. Ook nu ik terug aan de derde dag meds zit, dit wil niet zeggen dat deze feilloos werken, ik ondervind nog steeds "last" van het Rilatinevrije weekend. Dit is geen pleidooi voor Rilatine, ik wil gewoon maar kwijt dat het niet eenvoudig is voor mij om te minderen. Ik begrijp echt niet waarom sommige mensen daar geen last mee hebben. Ik veronderstel dat het een vernuftige combinatie is van een aantal factoren zoals het ontbreken van stress in verband met een onzekere toekomst (ik verlies mijn uitkering op 28.02 ondanks het feit dat ik van de VDAB een advies welzijn kreeg en niet verplicht ben-was om te solliciteren); mijn lief heeft het ook niet makkelijk; ik heb problemen met mijn broer en mijn zus en daarom staat mijn moeder onder bewindvoering, en zo zijn er nog wel wat dingen waarover ik nu niet wens te praten. Ook op macro-niveau lijken we af te stevenen op een totale ramp onder het bewind van één rosse aap en nog wat andere psychopaten die uit lijken op total mass destruction. 

Terug bij de les: met Polleke wandelen was heerlijk. Polleke was "over the moon" want de pony's hadden al zes weken niet mogen wandelen omdat er niet genoeg vrijwilligers waren. Ik vroeg toestemming aan de vrouw om te mogen draven. Het mocht. Ik zei dat als er iets was, dat ze onmiddellijk opmerkingen mocht geven zodat ik zeker niets fout zou doen. Polleke is zo schattig en duwde regelmatig zijn snuitje tegen mijn hand, pure dankbaarheid. Polleke is gisteren bij de tandarts geweest, ik hoop dat alles in orde is, want Polleke is een lieve Shetlander, die mijn hart heeft gestolen. Dieren kunnen zoveel liefde geven...

Die avond ben ik met de fiets naar huis gereden, dacht ik, toen ik reddeloos aan het station stond. Ineens ging het licht aan: ik ben met mijn lief gaan eten in Trattoria di Pepe! Ik ben daar naar toe gereden met de fiets! Zou het? Ik bel naar mijn lief en hij bevestigt mijn vermoedens. Ik wandel naar daar, moet ondertussen weer naar het toilet (menopauze en de koude werken in op mijn blaas) in het restaurant zelf, waar ze al hadden opgemerkt dat er een fiets stond, al enkele dagen. "Ja hoor, dat is mijn fiets, volledig vergeten..." Ik weet zeker dat dit niet het geval was geweest als ik niet had geminderd. Of misschien wel, want Rilatine werkt niet zo feilloos. En misschien had ik dit stukje niet zo moeiteloos geschreven als ik niet was gestopt tijdens de weekenden. En zo gaat het experiment verder. U hoort nog van me!