malende gedachten

De laatste dagen heb ik minder Rilatine genomen. In plaats van 20 MR al een paar dagen 10 mg. Ik begin het te voelen. Ik heb vannacht zitten piekeren. Ik heb angst voor de toekomst. Ik begin weer te doemdenken. Ik heb niet goed geslapen. Sombere gedachten drongen binnen in mijn slaap. Ik probeer me vast te houden aan mijn doel, maar het is niet gemakkelijk. Negatieve berichten overspoelen de media en laat dat nu net de branche zijn waarin ik opnieuw aan de slag wil. Al zegt een leraar van ons dat op journalistiek geen houdbaarheidsdatum staat qua leeftijd maar ik ben ondertussen 40. Op tv zal ik misschien niet meer moeten komen, maar eventueel achter de schermen van het nieuws lijkt me wel een zeer aangename job die mij kan blijven prikkelen. Gebeten ben ik door het nieuws. Al maakt de recessie, die nu officieel is me wel wat droef. Zo is er momenteel op radio 1 een debat bezig over hoe moeilijk 40plussers aan werk geraken.

Al sinds 2003 ben ik bezig een weg te banen naar de roem. Ik volgde een heel dure cursus basisjournalistiek bij Fontys Hogeschool. Ondertussen heb ik al wel wat artikels op mijn naam staan, maar vooral als freelancer. Terwijl ik zo graag de knepen van het vak zou leren op een volwaardige redactie.
In september 2011 begon ik aan een opleiding journalistiek bij Syntra in Tour & Taxis. met volle moed en in het gezelschap van een goede vriend. Die vriend is nu aan het afhaken omdat hij sinds kort een job heeft aangenomen en te moe is om in de cursus te investeren. Dat en nog vele andere factoren doen mijn moed nu tot in de schoenen zakken. Zal ik even het lijstje opnoemen? Mijn vader is nog geen jaar geleden gestorven en ik zit nog steeds in een merkwaardig en dubbel rouwproces. Mijn jongste broer en oudste zus keren zich van mij af. Tenslotte hebben ze 20 jaar amper naar me omgekeken maar na de dood van mijn vader gingen we overeenkomen. Dat verhaal heeft niet lang geduurd. Ze hebben geen oog voor mijn problematiek. In plaats daarvan boren ze me de grond in. Want ik ben een niksnut, een luierik in hun ogen en ik kom alleen maar naar huis voor het geld. Dat terwijl ik nog niet eens aanspraak heb gemaakt op mijn deel. Omdat ik weet dat het nu belangrijk is dat mijn moeder eerst terug gelukkig is. Ik zorg zoveel als ik kan voor haar emotioneel welzijn, wat niet simpel is want mijn moeder heeft ook ADHD. begin maar eens aan een diagnose op 80-jarige leeftijd.
Ik heb al 8 jaar geen vaste job meer gehad. Ik heb in 13 jaar wel 30 jobs gedaan, wat ervoor zorgt dat ik extreem gevoelig ben voor elke volgende afwijzing. Zo solliciteerde ik onlangs voor een job bij de Stad Antwerpen. Een makkie dacht ik, uiteindelijk heb ik toch al 3.5 jaar voor de stad gewerkt in dezelfde functie als die waarvoor ik nu ging (administratief assistente). Desondanks dat ben ik niet geslaagd. Ik zoek uit waarom maar zal nog even geduld moeten uitoefenen, want de selectieproef is nog steeds bezig. Het zal wel aan die verdomde psychotechnische test liggen, vermoed ik.
Ik moet elke euro omdraaien. En nu laat die vriend me in de steek. Ik begin te rekenen. Das dan een meerkost van 40 euro per maand om in de school te geraken. En dinsdag zag ik het niet zitten, want ik heb iets aan mijn voet. Een cyste, wie zal het zeggen. In ieder geval moet ik maandag naar het ziekenhuis voor een MRI scan. "Het kan geen kwaad" dacht ik, het is toch maar videojournalistiek en ik ben de andere lessen wel aanwezig geweest. Plus: ik heb mijn deadline gehaald voor de opdracht (montage van nieuwsitem met tekst). Ik vond het erg leuk om te doen, het was een revelatie om met Moviemaker te werken. Helaas was het nu tv-journalistiek. En die les wou ik absoluut niet missen want één van mijn favoriete tv-journalisten kwam les geven. Nu heb ik dus de les van Faroek Ozgunes gemist en dat zit ik me al de hele week te beklagen. Ik zal hem nu een mail sturen om me te verontschuldigen. Misschien moet ik eerst maar gaan zwemmen. Ook al is het nu min 15 graden gevoelstemperatuur. Gisteren ben ik ook naar het zwembad getrokken en ik was een paar uren heel vrolijk. Maar nu doet de Rilatine zijn werk nog niet. het voordeel is dat ik echt mijn ei kwijt kan, het nadeel is dat ik misschien weer teveel praat. Ik zou zo graag zonder Rilatine leven, maar dat is voorlopig niet aan de orde. Misschien als ik de job van mijn leven vind, maar in deze recessie is dat onwaarschijnlijk. Ik moet blijven hopen, maar het is niet simpel. Dat doemdenken overheerst nu. het is best mogelijk dat mijn PMS nu begint. Ik ben sinds augustus met de pil gestopt en mijn hormoonspiegel is nog steeds niet in balans. Al heb ik wel minder klachten dankzij yoga. Maar hoe moet het verder nu mijn leraar terug vertrokken is naar Mexico? Ik heb kundalini geprobeerd vorige week, maar momenteel draagt hatha yoga nog steeds mijn voorkeur weg. Zo zie je maar, elke keer als ik een structuur vind waar ik me goed in voel, valt alles weer als een kaartenhuisje in mekaar. Geen hatha yoga, een meerkost om op de school te geraken, geen rijbewijs, geen lief om mij te steunen, een disfunctionele familie. Ik moet blijven onthouden dat ik nog steeds veel heb om dankbaar over te zijn, maar het is niet makkelijk.

Not daddy's little girl

Waar moet ik beginnen? Ik heb al even niet in deze blog geschreven. Misschien met de reactie van Ann. "Je rugzak zit vol met beperkende overtuigingen over jezelf" Ja, Ann, daar heb je gelijk in. En dat komt voor een groot deel door de omgevingsfactoren. Ik ben heel vaak beperkt geweest in mijn leven. Ik mocht niet piano spelen, geen ballet doen, geen muziekschool volgen, kortom elke droom werd in de kiem gesmoord.

Vandaag wordt het er niet beter op. Mijn vader is gestorven op 23 juni. Het verlies van een persoon is voor mensen met ADHD sowieso een droevige zaak die me helemaal ondersteboven schudt. Mijn vader was een ongelukkig mens, niet in staat om zijn dromen waar te maken. Dat werkte hij helaas uit op zijn kinderen. Ik mag geen kwaad over de doden spreken, want dat is niet toegelaten. Maar mijn vader sukkelde de laatste vijf jaar erg met zijn gezondheid. Mijn moeder stond hem altijd bij.

Mijn laatste gesprek met mijn vader was redelijk, een paar weken geleden. Maar er zijn dingen gebeurd in het verleden die niet goed zijn voor een kind met ADHD. Ik werd niet aanvaard zoals ik ben. Niemand wist wat er met mij aan de hand was, dus ik werd beschouwd door hem als een lastig en brutaal kind. Ik had alleen liefde en affectie nodig en dat kon hij me niet geven.

Nu rust hij onder de groene zoden en is mijn belangrijkste taak mijn moeder zo goed mogelijk bij te staan. Zij heeft ook ADHD, maar bij haar is het nog veel erger dan bij mij. Het mens is 79 en heeft ontzettend veel miserie gekend. Ze heeft zich ook 57 jaar weggecijferd in een huwelijk waarin ruzie dagelijkse kost was. Niet echt om een voorbeeld aan te nemen. Vandaar dat ik nu nog alleen ben. Ik heb nooit echt het gevoel gehad dat mijn vader me graag zag. Dat deed hij als het hem uitkwam. Die momenten waren zeldzaam. Het doet pijn dat het niet anders was.

Moet ik opsommen welke ellende me sinds begin mei ten deel is. Amandelinfectie, streptococcen (nog steeds), de dood van mijn vader en nu de afwijzing van Goedele. ik citeer: "We beschouwen het niet als representatief voor adhd. Het zou niet eerlijk en correct zijn naar andere mensen met adhd toe om de stoornis op deze manier af te schilderen.
We hopen dat je een oplossing vindt voor je moeilijke situatie en wensen je veel succes met eventuele publicaties in andere tijdschriften."
Dus nu moet ik eigenlijk nog een succesverhaal schrijven over hoe vrouwen met ADHD toch een positief leven kunnen leiden. Wel, dat is niet het geval! En er zijn veel mensen met ADHD die het artikel wel representatief vinden.
Afwijzing, afwijzing, opnieuw. Hoe lang moet ik dit nog verdragen? Komaan, Kristiane, sta op en sta recht en ga er terug tegenaan, zeg ik tegen mezelf. Maar het doet pijn weer eens niet begrepen te worden. Het doet pijn weer eens niet opgenomen te worden in de kliek.

de lijdensweg van een journaliste met een deadline

Vandaag is mijn deadline voor het maandblad Goedele. Ik heb genoeg tijd gekregen voor mijn artikel. Ik leed niet aan uitstelgedrag. Ik ben op tijd begonnen. Mijn artikel is voor 95 % klaar, maar de perfectionist in mij kan het niet loslaten.

Ik had het erg moeilijk de laatste weken. drie weken geleden viel ik ten prooi aan een amandelonsteking, die mij twee weken teisterde. Dankzij antibiotica heeft men die in bedwang gekregen. Vorig weekend kon ik dan naar de opening van het MAS. na dat weekend, bespeurde ik twee rode plekjes op mijn been. Afgelopen dinsdag ging ik naar de dokter, om een stop uit mijn oor te verwijderen. Dat lukte niet meteen, dus ik moest gedurenden enkele dagen oordruppels nemen. Ik wees de dokter op mijn been. "Wat is dat?" vroeg ze. Nogal een onnozele vraag voor een dokter, lijkt me. Ik vroeg haar of ik er zalf mocht aan doen. "laat het maar zo, antwoordde ze. Vrijdag ging ik terug voor de oorstop. De rode opgezwollen vlekken, die steeds groter werden,baarden me zorgen. "heb ik je geen zalf gegeven?" vroeg ze? "Neen, u hebt gezegd dat ik er niets moest aan doen" Ze schreef me een soort cortisonezalf voor. Die ging ik braaf halen. het voelde even als verluchting, maar de volgende dag waren mijn benen erg opgezwollen. De bulten werden groter en er kwamen er bij. Voor alle zekerheid ging ik naar het dichtsbijzijnde ziekenhuis. die verwezen me naar een dokter van wacht, omdat het zaterdag was. Ik srompelde met al mijn kracht naar Deurne. Daarna naar de apotheek van wacht, maar ramp oh ramp, door mijn paniekaanval, was ik vergeten mijn sis-kaart mee te nemen. Op de het papier dat aan de apotheek hing, was er nog een adres in mijn buurt. Dat adres stond er niet op het papier van de balie in Deurne. ik vroeg nog aan de dame aan het onthaal, is dat alles van apothekers van wacht? ja, antwoordde ze, vandaar dat ik een helse toch moest afleggen, naar Deurne, waar men me dwong om de volle pot te betalen. Ik beet dan nog even door, ging thuis mijn SIS-kaart halen en toog naar de apotheker in mijn buurt. de diagnose van de laatste dokter luidde: "gebeten door een insect aan het water" Hij schreef me antibiotica voor. Weeral, dat is al de tweede keer in een paar weken. Gisteren was het heel erg. Ik kon amper gaan; er sneden messen in mijn benen. Ik besef eens te meer dat gezondheid het hoogste goed is.

Vandaag heb ik voor de zevende keer mijn artikel verbeterd. Kill your darlings, het is moeilijk. het is ook moeilijk om in 12.000 tekens de complexiteit van een leven te beschrijven waarin men laat gediagnosticeerd wordt. Ik heb 13.620 tekens, 1620 tekens te veel...Heel moeilijk heb ik het om te kiezen wat er uit moet. Misschien moet er niets uit, heb ik al vernomen. Nu het artikel nog doorsturen....Ik ben zo bang om dat te doen, want er zal altijd wel iets om te verbeteren zijn. Ik wil gewoon dat het perfect is. Ik heb geen zin meer in afwijzing. Ik heb echt heel hard mijn best gedaan. Had ik dit gekunnen zonder de wilskracht die mij wordt gegeven door Rilatine? Ik weet het niet...Ik zou zo graag leren leven zonder Rilatine maar ik ben zo bang van de chaos. En van nog veel meer. maar ik wil nog eens verliefd zijn...en dat lukt me niet meer. Misschien heb ik teveel meegemaakt?

je verstoppen of uit de kast komen?

Het heeft geen zin om je "aandoening" te negeren. Het beste is dat je zo snel mogelijk weet wat je valkuilen en je sterktes zijn en dan aan je sterktes gaan werken. Verstoppen heeft geen zin, het kost veel te veel moeite en jij wordt er niet beter van!

Sinds ik weet dat ik een artikel mag schrijven voor Goedele, heb ik een heel fijn gevoel. Mijn jarenlange research naar wat ADHD is en wat het bij mij allemaal teweeg heeft gebracht, blijkt eindelijk vruchten af te werpen.

Mijn taak op aarde, ik denk dat ik het eindelijk weet, is naast schrijven, het taboe rond ADHD opheffen en er een positieve twist aan geven. ADHD hebben kan heel veel voordelen opleveren (naast een gratis abonnement voor de Lijn en een reductiekaart van 50 % bij de NMBS). Ik heb lange tijd gezwegen en ik zwijg nog als ik moet solliciteren, maar met een wrang gevoel. Mensen zouden beter blij zijn dat ze iemand met ADHD tegenkomen, want die persoon geeft hen de kans een andere kijk te krijgen op de wereld zoals ze is.

Er zijn verschillende manieren waarop ADHD’ers met hun aandoening omgaan:

Sommigen willen het niet weten dat ze het hebben, want ze leiden een succesvol leven en zien hun aandoening niet als een stoornis. Ze zijn opgegroeid in een veilige omgeving en hebben voldoende liefde en stimulans gekregen om te doen wat ze graag doen. Deze mensen zijn ook niet geneigd om te zeggen dat ze ADHD hebben, want het probleem is dat ADHD veel te negatief wordt bekeken. Er is een grote mentaliteitsverandering nodig.

Anderen weten het vanaf hun kindertijd en als ze volwassen zijn, weten ze het te kanaliseren. Maar: ADHD’ers zijn slecht zelfkenners en zien vaak niet welke invloed ze hebben op hun omgeving.

Sommigen worden pas laat gediagnosticeerd en nemen medicatie. Dankzij medicatie en therapie zijn ze in staat zichzelf echt te ontmoeten. Zo leren ze ermee om te gaan en kiezen ze er zelf voor of ze impulsief zijn of niet omdat ze zich bewust zijn van hun valkuilen.

Anderen worden niet gediagnosticeerd en wanneer ze er door de omgeving op gewezen worden, steken ze hun kop in het zand. Ze zijn tegen medicatie maar ze schuwen geen zelfmedicatie. Dit uit zich door middelenmisbruik. Impulsen volgen, kan een ook een vorm van zelfmedicatie zijn.

Iedereen is anders, de ene heeft meer last van symptomen als vergeetachtigheid of dingen niet op zijn plaats leggen, de andere is dan weer continu met zijn gedachten ergens anders en lijkt niet te luisteren. De ene komt te vroeg, de andere komt altijd te laat. Het komt erop aan te zien, wat je valkuilen zijn, daaraan te werken en dan je te focussen op je talenten. Want je hebt het een heeel leven lang, dus je kan je ADHD beter omarmen en te vriend houden, dan ben je in staat om bergen te verzetten.

ADHD’er zijn unieke mensen en ze verdienen waardering. Het zijn visionaire denkers, gangmakers.

Vrouwen en ADHD- PMS en ADHD

Na grondig nagedacht te hebben, heb ik besloten om terug in deze blog te schrijven. Dankzij de praatgroep waar ik nu al trouw 7 maanden op rij naar toe ga, heb ik ook terug meer lezers en die wil ik uiteraard verblijden met een nieuwe post.

Al is deze post niet echt happy news, het is van primordiaal belang dat mensen weten hoe moeilijk vrouwen met ADHD het wel hebben, zelfs veel moeilijker dan mannen met ADHD. Daar zijn vele redenen voor, onder andere de sociale rolverwachtingen waaraan een vrouw met ADHD moet voldoen, zorgen ervoor dat vrouwen met ADHD het niet onder de markt hebben, tenzij ze een liefhebbende partner hebben, die hun begrijpt en stimuleert waar en wanneer het nodig is.

Zo zijn er echter ook vrouwen die misschien denken dat ze ADHD hebben maar er zogezegd geen last van hebben. Beste vrouwen, trap niet in die valkuil. Waarschijnlijk heb je een vals zelfbeeld gecreërd om te voldoen aan verwachtingen van de maatschappij. Vergeet echter niet dat er heel veel energie kruipt in de creatie van dat valse zelfbeeld en wat als dat masker van competentie je vroeg of laat nergens brengt? Als dat masker dan niet gewaardeerd wordt, dan sta je nergens.

Ik heb tot mijn 34e levensjaar geleefd zonder te weten wat er mis was. Ik mocht ook niet zijn wie ik was, dus ik deed me ook voor als iemand die sociaal en meegaand was, terwijl ik helft van de tijd op mijn kop liet zitten.


Aangezien ik nu aan PMS lijd, is dit vandaag mijn stokpaardje. Een goede vriend vroeg me of het niet gewoon te negeren valt, de signalen. Het probleem is dat de signalen elke maand ook anders zijn. Het valt niet te negeren, de kracht van de hormonen zijn ongeëvenaard.


Het begon eergisteren al, ik werd wakker na 11 u slaap met een ongelooflijke hoofdpijn, van migraine-achtige aard. Gisteren kreeg ik een onbedaarlijke zin in cola en chocolade, alhoewel ik al drie weken intens op mijn voeding let. Mijn boezem neemt ongekende proporties aan, van cup c naar cup D, om nog maar te zwijgen van de steken en het opgezwollen gevoel. Ik ken geen enkele gyneacologe die gespecialiseerd is in deze problematiek, maar stoppen met de pil is voor mij geen optie.


Verder ben ik 39 jaar, dus naar mijn vermoeden zit ik in de perimenopauze, misschien daarom dat ik het laatste jaar 5 kg verdikt ben? 6 maanden lopen heeft nog niet veel soelaas gebracht behalve dan dat het vet nu onder mijn spieren zit.


Vorige week begon ik met zwemmen wat me ongelooflijk goed deed, maar omdat ik me nu een olifant voel en al misselijk word van de gedachte dat ik chloor zal ruiken, pas ik ook hiervoor.

Ondertussen maakt zich een groeiende boosheid van me meester en komen één van mijn slechtste kantjes naar boven, mijn neiging tot zelfbeklag. Ik denk terug aan de praatgroep van vorige week en besluit zoals gewoonlijk wanneer ik aan PMS lijd, dat ik beter een man zou kunnen zijn. Want die eigenschappen van ADHD zoals opvliegendheid en boosheid brengen mannen verder op de carrièreladder maar doen vrouwen naar de diepte vallen. Voor mij geen promotie voorlopig...


Afgelopen week zat er wel een heel divers publiek in de praatgroep. Ik zag een aantal vrouwen zitten en ik dacht "joepie, vrouwelijke lotgenoten". (Ja, we zijn ondervertegenwoordigd. Er zijn meer mannen die ADHD hebben, anderzijds zijn er misschien heel wat gevallen die niet komen bovendrijven, want in het boek "ADHD bij vrouwen" schrijft men dat er heel wat gevallen ondergediagnosticeerd zijn en dat de DSM-IV zich vooral richtte op mannelijke kenmerken. Bij vrouwen zijn er dan vaak andere kenmerken, internaliserende eigenschappen zoals depressie, vergeetachtigheid, verlegenheid, willen pleasen die ervoor zorgen dat hun gedrag minder storend is en daardoor niet opvalt zoals bij mannen.)
Ik ben even van de hak op de tak gesprongen, typisch ADHD. Ach ja, heb ik u verteld dat mijn Rilatine niet werkt naar behoren als ik PMS heb? Dat mijn typische kenmerken terug naar boven komen? Spannend hoor, dat je nooit weet hoe je je gaat voelen...precies alsof er allemaal egootjes in je zitten, die om de beurten naar boven komen.

Dus, joepie, het bleek echter valse hoop te zijn. Deze vrouwen, behalve één nieuwe, hebben geen ADHD. Het zijn lieve, knappe, bezorgde vrouwen die voor hun partner komen. De partner wil zelfs niet mee! Verder zijn er vrouwen die mét hun partner komen, zobijvoorbeeld een fantastische vrouw, ik noem haar voor het gemak A, die steeds meekomt met H, haar vriend.

Man, man, man, wat zou ik gelukkig zijn moest ik iemand tegenkomen waar ik nog eens iets voor kan voelen en die zelfs met mij naar een praatgroep wil gaan! Ik moet het maar eens vragen aan F, de bezieler van de praatgroep of er ooit een man bij was, om zijn vrouw te ondersteunen. Ik heb het toch nog nooit gezien. Ach ja, moet ik je nog vertellen, dat ik vandaag alles superzwart inzie? Ik zou willen dat het anders was, maar ik denk niet dat er vandaag nog een lachje afkan tenzij de ingeoefende fakesmile die ik mezelf heb aangemeten om sociaal aanvaard te worden in maatschappelijke situaties.

Vandaag heb ik een afspraak met mijn advocate. Onnodig je te vertellen dat ik in schuldbemiddeling zit, veroorzaakt door die financiële problemen waarmee een ADHD'er te maken krijgt, wanneer hij na 33 jobs, een burn out, een diagnose in 2007 van de regen in de drup terechtkomt.
Wist ik veel dat schuldbemiddeling niet gratis was...en had ik het geweten, had ik het zelfs niet gedaan, want dat kan ik ook hoor, iemand verdedigen met één zinnetje
"mevrouw lijdt aan een ernstige vorm van ADHD" awel ja en hoe komt het dat het zover gekomen is? Omdat die fucking late diagnose eerst een verrijking is en dan een vloek. Dus nu probeer ik met man en macht opnieuw een verrijking van te maken, maar er is nog een lange weg te gaan. En waar is die prins op het witte paard die me erbij gaat helpen. Want mijn zelfbeeld is dan misschien nog niet in orde, maar ik weet verdomme wat ik waard ben!

Het is oneerlijk, Arno!

Ik wou toch even reageren op hetgeen Arno VD Driessche op mijn blog heeft geschreven. Tuurlijk is het oneerlijk om iemand te beoordelen op hetgeen hij nog niet heeft kunnen bewijzen. En zeker op het gebied van concentratiestoornissen, want uiteindelijk heeft iedereen daar wel eens last van maar niet in de mate waar wij er last van hebben. Maar dat hangt er allemaal van af, want zolang we doen wat we GRAAG doen, is er geen probleem. Dan kunnen we ons zelfs hyperfocussen en meer bereiken dan andere "gewone" mensen die dikwijls maar één oplossing zien. Wij hebben de gave om met verscchillende oplossingen te komen aandraven. Helaas zijn dit vaak ideeën die door de grote massa helemaal niet aanvaard worden wegens te vreemd.
Ik werd vorig weekend erg erg kwaad toen ik op een verjaardagsfeestje was en daar een oude vriend ontmoette. Iemand uit het uitgaansleven die zich volledig heeft herpakt en het nu vrij goed doet op professioneel gebied. Hij wordt zelfs gepromoveerd tot manager van een Youth Hostel. Nu wist ik via via dat men daar iemand zocht voor de receptie voor twee dagen per week. Dus ik dacht, informeel solliciteren is nog niet zo slecht, tussen pot en pint worden namelijk vaak wel deals besloten, dus why not? Go for it, dacht ik, dus ik polste voorzichtig naar die functie, waarvan ik weet dat ik ze aankan. Ik heb al verschillende ervaringen achter de rug in de telecom business, achtereenvolgens als televerkoopster, enquêtrice om dan glansvol te evolueren naar receptiewerk. Ik heb een zeer aangename stem (ik zou nog het liefst van al bij de radio werken, maar dat is weer een ander verhaal). Dus ik zeg tegen de desbetreffende persoon, laten we hem Piet noemen, dat ik wel interesse heb voor de functie. "Oh, antwoordt hij, maar jou ga ik niet aannemen hoor, want jij hebt ADHD en dat is een ziekte! Daarbij ik heb iemand in dienst gehad die ADHD had en dat was een ramp, die kan niet multitasken." Nu weet iedereen met ADHD dat als er iets is wat wij kunnen, dat het wel multitasken is, verschillende dingen tegelijk doen. Wat wel belangrijk is, voor ons, is het hanteren van lijstjes, zodat we een degelijk overzicht hebben van wat er te doen valt en dan elke gedane taak met een gerust gemoed kunnen afstrepen; wat ons dan weer een voldaan gevoel geeft. Nu, ik was al een beetje dronken en mijn medicatie werkte al lang niet meer (ik neem nu 20 mg per dag Rilatine Modified, acht uur werking) en ik voelde me weer zwaar aangevallen, zoals zo vaak in mijn leven en ook zoals zo vaak onterecht. Ik heb echt het gevoel dat ik Chinees spreek als ik zoiets probeer uit te leggen want de gewone mens wil het toch niet vatten. Dus ik schiet uit mijn krammen en begin een betoog dat al gebeiteld in mijn hoofd zit. "Weet je wat Einstein, Churchill, Frank Lloyd Wright, Bill Clinton met elkaar gemeen hebben?" Piet, ondertussen zich al licht schuldig voelend, geeft het juiste antwoord: " ze hebben allemaal ADHD" En ga ik ondertussen ratelend verder: "ADHD is geen ziekte, het is een aandoening die perfect te behandelen valt met Rilatine of iets anders of sporten, gezond eten, Omega 3 vetzuren. Mijn vriendin schrok van me en wou me het zwijgen opleggen, enfin ondertussen is ze mijn vriendin niet meer want ik kan me niet bezighouden met 22-jarigen die niets van me weten en me te pas te onpas een slecht gevoel willen geven omdat ik geen job heb en bijgevolg geen leven...Geen leven? Ik heb keiveel levens gehad en wat inderdaad het meest pijnlijke is dat nu ik eindelijk alles op een rijtje heb, amper nog de kans krijg om mijn talenten tentoon te spreiden. maar Arno, bedankt, je hebt me moed gegeven, ik geef niet op. Want zoals ik al eerder zei, wij zijn feniksen en kunnen herrijzen uit onze eigen as. En ik heb al een volgend idee klaar om op de barricades te springen voor volwassen ADHD'ers en ik hoop dat jullie me allemaal gaan volgen. Want ik ben het beu om te liegen over wie ik ben. Ik dacht dat eerlijkheid een goede eigenschap was? Ah, maar om een job te vinden, is het belangrijker om te verzwijgen wie je bent? Het is al zo moeilijk om jezelf te aanvaarden, en dan moet je nog gaan verloochenen wie je bent? Zo kan je jezelf niet aanvaarden op deze manier, onmogelijk! Komedie spelen, daar draait het om en ik doe niet meer mee met dat circus, gedaan, finito. Wij worden gediscrimineerd door ons eigen volk, dat het Centrum van Gelijkheid van Kansen en racismebestrijding daar maar eens over nadenkt! Ik ken genoeg allochtonen die wel werk hebben en ik zit hier al wel een paar jaren af en toe levend van een freelance opdracht. Ik ben het beu

Hypocrisie

Af en toe krijg ik toch positieve reacties op mijn blog, wat me doet twijfelen, misschien moet ik toch maar doorgaan met schrijven. Rilatine helpt, ik neem het op een regelmatige basis, sinds 2007. Ik heb therapie gevolgd en ik heb een beter zicht op mijn gedrag. Niet dat ik nu perfect ben. Ik vind nog steeds geen vaste job in de media en qua freelance journalistiek is het de laatste tijd ook noppes. Nochtans, men zegt: je moet kijken naar de kwaliteiten van een mens. (zegt Anissa Temsamani die zichzelf de politiek heeft ingelogen door haar diploma's wat up te boosten) Dit was naar aanleiding van de kwestie van een verliefde senator (Kim Geybels) die zich op sleeptouw liet nemen door haar verslaafde minnaar Bas Luyten en daardoor in een onfris al dan niet geënsceneerd drugszaakje kwam. Belachelijk zeg, al die politici mogen zich wel te plette zuipen, maar het kind mag nog niet eens in de buurt zijn van drugs of er wordt er al met ontslag gezwaaid. En wat een hypocrisie want iedereen weet toch dat coke schering en inslag is bij de hooggeplaatsten van dit land zoals advocaten, politici en zeker BV's. het valt niet op dat die laatsten tegenwoordig bij hoog en laag zitten te verklaren dat ze nog nooit drugs hebben gebruikt maar wel veel drinken. Precies alsof alcohol geen drug is. Er is een Britse columnist die pleit voor legalisering. En ik geef hem groot gelijk, dan stoppen al die drugsoorlogen in Mexico. En dan hoeven die dealers niet het zuivere spul te mixen met allerlei gevaarlijke ingrediënten. Iets uit de legaliteit halen stopt oorlog en fraude.